بدون رنگ
با نوک انگشت‌هات
مرا بر تنم نقاشی کن
فقط
چشم‌هايم را باز بکش.

بودنم ، کمرنگيش  ، نهايت سردی توست ...!

.

.

.

.

.

!!!!!!

چقدر حرف برای گفتن بود ، اما کلامی که به سکوت ختم شد ...~

و ما هيچ ندانستيم ، ندانستيم كجاي راه خود را جا گذاشته ايم ...~

و رفتيم و رفتيم و رفتيم ...~ وهنوز هم نرسيده ايم .. ~

:

:

:

:

:

:

کاش ،  عادتمان ،  ماندن باشد ... ~

مثل يه موج نا آروم به ساحل تو برخورد مي كنم

 و غصه هايم درست مانند كف روي آب از خاطرم محو ميشود

حالا هر چقدر تو ميتواني سنگ دل باش !